Jeden kwiat, dwa oblicza. Barwinek to jedyna roślina w słowiańskiej tradycji, która z jednakową czcią zdobiła wianek panny młodej i skronie zmarłej dziewczyny. W jego zimozielonych liściach zaklęta jest nieśmiertelna miłość – i nieubłagana śmierć. Ta podwójna natura czyni go esencją słowiańskiej duchowości: strażnikiem najważniejszych przejść – zarówno w radości zaślubin, jak
i w ciszy żałoby.
Barwinek to prawdziwy mistrz symbolicznych dualizmów – łączy w sobie sacrum i profanum, życie i wieczność, nadzieję i nieuchronność końca. Jego związek z czarami miał jednak dwa oblicza: był jednocześnie tarczą przed złymi mocami i narzędziem do ich demaskowania. To właśnie ta ambiwalencja uczyniła go jednym z najpotężniejszych amuletów w ludowej wyobraźni. Czytaj więcej














